SAN شبكهاي است كه وظيفه اصلي آن انتقال اطلاعات ميان سيستمهاي كامپيوتري و تجهيزات ذخيرهسازي از يكطرف و از طرف ديگر جابجايي اطلاعات ميان تجهيزات ذخيرهسازي است. يك محيط SAN از دو بخش بستر فيزيكي ارتباطي و لايه نرمافزاري مديريتي تشكيل ميشود كه به ترتيب وظيفه برقراري ارتباط ميان سيستمهاي كامپيوتري و تجهيزات ذخيرهسازي و مديريت اين ارتباط از نظر صحت و چگونگي انتقال اطلاعات و تضمين امنيت آن را به عهده دارند.
يك محيط نمونه SAN از چند سرور، يك يا چند سوئيچ SAN و يك محيط ذخيرهسازي مانند آرايههاي مبتنی بر هارد ديسك تشكيل ميشود. بديهي است با توجه به اينكه در اين محيط از پروتكل ارتباطي Fiber Channel استفاده ميشود لذا بستر ارتباطي بطور معمول فيبرنوري بوده و هر يك از سرورها مجهز به يك آداپتور FC (مرسوم به HBA) و تجهيزات ذخيرهسازي نيز داراي پورت ارتباطي FC ميباشند.
با توجه به اينكه در محيط SAN ميتوان از نرخ جابجايي 2Gb/s در فواصل تا بيش از 100 كيلومتر برخوردار بود، اين امر مقياسپذيري فيزيكي محيط SAN را بسيار فراتر از محيط معمول شبكههاي مرسوم اترنتي فراهم ميسازد.
نحوه انتقال اطلاعات در محيط SAN بطور معمول بصورت جابجايي يك يا چند بلوك از اطلاعات است (برخلاف محيط اترنت كه اطلاعات در قالب فايل جابجا ميشوند.) و اين امر انتقال حجم وسيعي از اطلاعات در محيط SAN را فراهم ميسازد. بديهي است انتقال حجم وسيع اطلاعات در محيط اترنت با توجه به پهناي باند شبكههاي معمول اترنتي كه در ستون فقرات ارتباطي حداكثر در حد گيگابايت ميباشد، ميتواند منجر به ايجاد ترافيك اطلاعاتی در بسياری از موارد اخلال در روند ارتباطی و حتی از دست رفتن اطلاعات گردد.
با توجه به تعاريف فوق با افزايش حجم اطلاعات در شبکه های مرسوم اترنتی و در جهت اجتناب از ايجاد ترافيک مخرب، ايجاد يک شبکه SAN به موازات شبکه معمول اترنتی بعنوان راه حل نهايي مديريت ذخيره سازی و بازيابی اطلاعات محسوب ميگردد.
